براده‌‌هاي عشق

 دکتر شریعتی انسان ها را به چهار گروه دسته بندی می کند :

دسته اول

آنانی که وقتی هستند هستند، وقتی که نیستند هم نیستند.

عمده‌ی آدم‌ها. حضورشان مبتنی بر فیزیک است. تنها با لمس ابعاد جسمانی آن‌هاست که قابل فهم می‌شوند. بنابراین اینان تنها هویت جسمی دارند.

 دسته دوم

آنانی که وقتی هستند نیستند، وقتی که نیستند هم نیستند

مردگانی متحرک در جهان. خود فروختگانی که هویت شان را به ازای چیزی فانی واگذاشته‌اند. بی‌شخصیت‌اند و بی‌اعتبار. هرگز به چشم نمی‌آیند. مرده و زنده‌شان یکی است.

دسته سوم

آنانی که وقتی هستند هستند، وقتی که نیستند هم هستند

آدم‌های معتبر و با شخصیت. کسانی که در بودنشان سرشار از حضورند و در نبودنشان هم تاثیرشان را می‌گذارند. کسانی که همواره به خاطر ما می‌مانند. دوستشان داریم و برایشان ارزش و احترام قائلیم.

دسته چهارم

آنانی که وقتی هستند نیستند، وقتی که نیستند هم هستند

 شگفت‌انگیزترین آدم‌ها. در زمان بودشان چنان قدرتمند و با شکوه‌اند که ما نمی‌توانیم حضورشان را دریابیم، اما وقتی که از پیش ما می‌روند نرم نرم آهسته آهسته درک می‌کنیم. باز می‌شناسیم. می‌فهمیم که آنان چه بودند. چه می‌گفتند و چه می‌خواستند. ما همیشه عاشق این آدم‌ها هستیم. هزار حرف داریم برایشان. اما وقتی در برابرشان قرار می‌گیریم قفل بر زبانمان می‌زنند. اختیار از ما سلب می‌شود. سکوت می‌کنیم و غرقه در حضور آنان مست می‌شویم و درست در زمانی که می‌روند یادمان می‌آید که چه حرف‌ها داشتیم و نگفتیم. شاید تعداد این‌ها در زندگی هر کدام از ما به تعداد انگشتان دست هم نرسد.

                           شاخه ای گل در دست
                             شاعری قامت بست

                                 بعد با نام خدا
                         چند رکعت تن گل را بویید.

                                   (زنده یاد سیدحسن حسینی)

شب
غرق در سکوتی دلتنگ !

گیسوان سیاهم، پیچیده
در اعتماد شکسته‌ی طوفان
                                  
هاله‌ای از دود
بر چشم ابریِ آینه‌ام نشسته بود.

این سرزمین بی‌عاطفه
از آنِ عمودیان بی‌اصالتی بود 
                       که با گرز سنگین ظلمت
                       بر جمجمه‌ی خسته‌ی ذهن من می‌کوفتند


کسی مرا به خود نمی‌خواند
جز سایه‌ای عقیم از نقطه‌ای معدوم
که دره بود و
     رهایی بود و
           چراغ های مبهم مذموم !

آینه شکست ...
گونه هایم از سیلی محکم تعصب  
سرخ شد                                      
                         از بوی ‌غربت پاییز
                                             سرشار !

دست بر آن معصومیت سوخته نهادم و
         کنار دره‌ی پرمخاطره‌ی سقوط ایستادم

         غرور حنجره شکست 
                            آسمان بارید 
                            خاک گرسنه سیر شد ...


آسمان بارید
  همچنان بارید
     
من اما هنوز
در ناباوریِ باوری شب‌زده
                    سرگردانم و میدانم 

                                      دیگر در این سرزمین بی‌عاطفه
                                                    جایی برای ماندن من نیست .

راویان منحوس پاییز
 
خاطره می‌سازند
کالبد زخمیِ فصل وداع را
          بر تن شاخه‌های عور ...              



و خاک
فهم خاک

مورچگان آبستن را
حواله‌ی جنازه‌های متورم!





ایمان آدمیان
بر ستون اوهامشان
               استوار است.

شب در کمین دلِ غربت‌زده‌ی من است
فانوس‌های مردان قبیله‌ام 
خاموش!


مرهانم از میان مرداب لحظه‌ها
در آغوش امن مهربانی‌‌ات مفشار

مرا به سرمای استخوان‌سوزِ سرزمینم، بسپار
بیش از اینم میازار!


تنم، برگی تکیده و پاییزی‌ست
گمشده‌ای خسته، در کوچه‌های بی‌نشان


نازنینم، میان ما
فاصله،فرسنگ‌هاست

چشم از سکوت دلم بردار
مرا به شب بسپار!

من کیستم
چه میکنم در این معبد متروک؟

تو کیستی
چه میکنی در این مخروبه‌ی مطرود؟


مرا از میان پیله‌ی تنیده 
                  بر گِرد رویاهایم
                     جدا میسازی که چه؟

برای نواختن این حس خاکستری
           سازی دوباره میسازی که چه؟


من واژگانی ساده‌ام
ساده چون شعرهای کودکانه

                    تصویر پیچکی خسته
                         روی دیوار حیات خانه


برای سرودن من
دنبال واژه‌های ارغوانی مَگرد

روی تخته سیاه آرزوهایم
      دنبال نقش یک آشیانه مَگرد


      مرور کن مرا
        در آخرین شب پاییزی پرواز

             مرا
             با همان ساز قدیمیِ شکسته 
                                                  بنواز .

     من
      آبستنم     
         از دردهای تو !

   

            تو
             در ماتم چشمان من                        
                       به خواب می روی ...


  

به برهوت سقوط که رسیدم 
         
         روی یک شانه‌ام 
                     ققنوس بود        
                     روی شانه‌ی دیگرم
                               شاخه‌ای زیتون 


شمعی افروختم
    لاجرعه‌ی ظلمت را 
                    سرکشیدم 

به تردیدی پوچ 
   در حماقت یک امضا
                    نیاندیشیدم


سجده
بر آستان بی‌سخاوت شکست
                                     گزاردم


حقیقت، رهایم کرد ...  

مترصد فرصتی بودم برای نوشتن سطری چند 
به رسم تبریک ایام نوروز و حلول فصل سبزعشق
محضر عزیزان و نازنینانم را که قطعه‌ای دل‌نشین از میان
اس‌ام‌اس‌های رسیده توجهم را جلب کرد و ثبتش را بر اوراق این دفتر، واجب.

ضمن آرزوی سالی سبز؛ سرشار از سلامتی و شادکامی، پیشکشتان باد طنین دل‌آرام این بهاریه!  

     
        بغض بهار را
          مقدم بارانی‌ات شفاست             
            
                                   ای گل طلوع کن 
                                               تو نباشی
                                                      بهار نیست! 

                     
     
وفاداری به ریسمانی پوسیده
                در زوایه‌ی صفر زندگی!

جامی سرشار
از بی‌سویی این مغاک

طرحی به بوی عشق، آغشته
به طعم تلخ شوکران!

نه تلخ از آن‌گونه که مستی فزاید
ماهیت مجهولش را گویی 
جز از خمار بدمستی نشاید

که :
اضمحلال چشمان بارانی ِستاره را 
                                  بدو سپرده‌اند 
                                                            
                                                                       ـ  به التفاتی مقدس ـ

آنسان که
زوال دلآرام برگهای پاییزی
  نه از سَر ِ بی‌مهری خزان است 
      که "عشق"
         رایحه‌ی تطهیر روح و جان است و 
                        آنش از برکاتِ مهری پنهان!

                                   ـ به سخاوت زلال باران ـ


...

این روزها
   به بوی نمناک خاک 
              پیوند خورده‌ام...

                                    
      
                   
‌    « شعر ناگفته »
زنده‌یاد قیصر امین‌پور                                      
                                                             
         

   نه!
   کاری به کار عشق ندارم!
     من هیچ‌چیز و هیچ‌کسی را دیگر
                   دراین زمانه دوست ندارم
   
   انگار
   این روزگار چشم ندارد من و تو را
        یک‌روز خوشحال و بی‌ملال ببیند
   زیرا هرچیز و هرکسی را
   که دوست‌تر بداری
   حتی اگرکه یک‌نخ سیگار
                         یا زهرمار باشد
                             از تو دریغ می‌کند

    پس من‌ با همه وجودم
         خودم را زدم به مـردن
          تا روزگار دیگر کاری‌به‌کار من نداشته‌باشد

            این شعر تازه را هم ناگفته می‌گذارم 
              تا روزگار بو نبرد 
                 گفتم که کاری به کار عشق ندارم! 


                         « روحش‌ شاد و یادش‌ جاودان ! »

شب، باريده بود
بر قامت غربت اين پنجره‌ي بسته
وقتي چكاوك دل‌شكسته
ميان برگ‌هاي پاييزي
جان مي‌داد !

كبوتران سپيدبال
در بزم صوفيانه‌ي وصال
معصوميت آسماني‌شان را بال بال مي‌زدند ...

  

       ماه، 
       كنار ملكوت يقين نشست ! 

                   سجاده‌نشين ِِ مست
                   تن باكره‌ي عشق را بوسه زد 

                 
                                               آسمان باريد ...  

      هميشه 
         پاييز كه مي‌آيد
                خاكستري ابري 
                    مي‌رسد از راه و مي‌برد مرا
                        به سرزمين‌هاي پهناور دلتنگي ...

امشب
دوباره دلم براي تو تنگ است

جايت در اشتياق لحظه‌هايم‌ خالي‌ست
                                   دل من باراني‌ست                                  

    شوق ديدارت در سر است
                فاصله‌ها تا مرز ناممكن 

                                          بسيار ...

                                                         
 بنگر به ساحت مقدس چشمانت 
       ميان روياي آرام اين آينه، اي ماه !                  

                                   
                          بي تو   
                             زوال روياهايم
                                     حتمي‌ست.

¤ نوشته شده توسط مریم قدیانی(خیزران)

بي‌بهانه

پرواز