براده‌‌های عشق


* شبي كه فروغ آرزوي‌ من، ميان غروب آينه‌ها گم شد ؛ ستاره‌ي‌ چشمان تو اي ‌ماه ‌‌! پيـدا شـد *





شکوه حضور ...

 

  عکس از : مریم قدیانی

                             

همه نیاز من این است که تو را به نام بخوانم
و مشتاق حرف حرف نام تو باشم ...

می خواهم تو را به نام بخوانم
نمی توانم نامت را در دهانم
و تو را در درونم پنهان کنم


کجا پنهانت کنم ؟
وقتی مردم تو را
در حرکت دستهایم
            موسیقی صدایم
               توازن گام هایم می بینند


دیگر نمی توانم پنهانت کنم
از درخشش نوشته هایم می فهمند به تو می نویسم ...            

  (نزار قبانی)

 

 پی نوشت : هشت هفته گذشت ؛ سیب و شمع و آینه، پیش رویم ...


 

نوشته شده توسط مریم قدیانی(خیزران)



چشمانت ...

 

عکس از : مریم قدیانی

  

چشمانت کارناوال آتش بازی است !

یک روز در هر سال
برای تماشایش می روم

و باقی روزهایم را
وقف خاموش کردن آتشی می کنم
             که زیر پوستم شعله می کشد...

  (نزار قبانی)

 

 پی نوشت : یک هفته گذشت؛ هفت هفته شمع و آینه، پیش رویم ...


 

نوشته شده توسط مریم قدیانی(خیزران)



گستره لایتناهی مدام

 

 

        دارم پروانه می شوم...

   

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

نوشته شده توسط مریم قدیانی(خیزران)



برای ....

 

آنکه می‌گوید دوستت می‌دارم
خنیاگرِ غمگینی‌ست
که آوازش را از دست داده است.

               ای کاش عشق را
               زبانِ سخن بود

 هزار کاکُلی شاد
                    در چشمانِ توست
هزار قناری خاموش
در گلوی من.

               عشق را
               ای کاش زبانِ سخن بود

 آنکه می‌گوید دوستت می‌دارم
دلِ اندُه‌گینِ شبی‌ست
که مهتابش را می‌جوید.

                ای کاش عشق را
               زبانِ سخن بود

 هزار آفتابِ خندان در خرامِ توست
هزار ستاره‌ی گریان
در تمنای من.

                عشق را
               ای کاش زبانِ سخن بود!

                                       (احمد شاملو)

 

نوشته شده توسط مریم قدیانی(خیزران)



برای رویای زندگی ام...

 

ای نگاهت از نجابت سرشار

حالا که می روی چشمان مرا به شب بسپار...

 


نوشته شده توسط مریم قدیانی(خیزران)



مرا به شب بسپار


شب در کمین دلِ غربتزده‌ی من است
فانوس
های مردان قبیله‌ام 
خاموش!


مرهانم از میان مرداب لحظه
ها
در آغوش امن مهربانی
‌‌ات مفشار

مرا به سرمای استخوا
ن‌سوزِ سرزمینم بسپار
بیش از اینم میازار!


تنم، برگی تکیده و پاییز
ی‌ست
گمشد
ه‌ای خسته، در کوچههای بینشان


نازنینم، میان ما
فاصله،فرسنگ
هاست

چشم از سکوت دلم بردار
مرا به شب بسپار!





نوشته شده توسط مریم قدیانی(خیزران)



مردی در غروب آینه ها

 


مردی از تبار آسمان
           درغروب آینه ها

                 تصویری ماندگار
                   در قلب رویاهای شرقی


دستانی گشوده
در دو سوی فضای غروب
دستانی که رد بی ادعای دلتنگی را ماند
                                  بال های بلند پرواز را !


تحکم بازوانش
تنگنای ناگزیر خواستن
              رخت بربسته گویا
                 وهم غربت دست های من

بوی تنش
راهواره ی غارتگر عطش
شعله ور از هزار شعر ناسروده
                           سکوت نگهش


پهنه ی مشرقی گونه ها
غرق در عاشقانه ترین ریشه ها
                    - شاعرانه ای بی انتها -


دلنشین جذبه ی قامتش
پنهان در پس ناشناخته ترین نقطه های کور
لایتناهی در امتداد رویای غروب
                   
                   آرامشی رها شده
                     بر خط مرزی دلهره های دور !

آینه ها 
رو به سمت غروب ...

حجم ها نورانی
ستاره ها در سجود
سجده گاه غرق در باران سبز نور!


چه کسی بود که می پرسید :
       بوسه گاه پرستش کجاست ؟
                   پرستشگاه خلوت شبانه 
                   خلوتگاه خاطرات عاشقانه کجاست ؟


ستاره باران
معبد میعادگاه نور !

               
                آینه ها 
                  رو به سمت غروب ...


نوشته شده توسط مریم قدیانی(خیزران)



برای ...

 

در سیاهی شب

   به سپیدی صبح اعتبار می بخشی

  

           

 سپیدارهای خانه تو

                  همیشه سپیدند ...

 

 

نوشته شده توسط مریم قدیانی(خیزران)



رویای آینه

      همیشه 
         پاییز که می‌آید
                خاکستری ابری 
                    می‌رسد از راه و می‌برد مرا
                        به سرزمین‌های پهناور دلتنگی ...

 

 



امشب
دلم برای تو تنگ است

جایت در اشتیاق لحظه‌هایم‌ خالی‌ست
                                   دل من بارانی‌ست ...                                 

 


    شوق دیدار تو در سر است
                    فاصله‌ها تا مرز ناممکن 

                                                  بسیار ...

                                                      
 بنگر به ساحت مقدس چشمانت 
               میان رویای آرام این آیینه،
ای ماه !                  


                          بی تو   
                                 زوال رویاهایم
                                            حتمی‌ست.

 

 

 

نوشته شده توسط مریم قدیانی(خیزران)



ببار باران

 

ببار باران !
با همه اندوهت
بر دل پراندوه من ببار !

من بیقراری دل‌‌به‌‌گریه سپرده ام
دیرزمانـیست مرا ماوایـی نیست
در سایه‌‌سار بارش یکریز تو نیز آشیانی نیست
در غریوی ناآرام یا سکوتی محزون ببار!

ببار و بگو با من
ای همدم همیشگیِ دل پاییزیا‌‌م
بگو آیا کسی هست که بداند
زبان قاصدک‌‌های خانه‌‌ی مرا ؟

بداند به چه می‌اندیشند
وقتی هر غروب
می‌بوسند غربت شانه‌هایم را
وقتی نوازش می‌کنند
                 سردیِ گونه‌هایم را


گل‌‌ها معصوم‌ان
    قاصدک‌‌ها مهربان!               
               حیات خانه
                لبریز از قطرات باران ...


ببار باران
یک امشب را
بر کلبه‌ی خاموش قلب من
بر بزم بی‌ستاره‌ی خویش ببار!

 

 

 
 

نوشته شده توسط مریم قدیانی(خیزران)



مروارید طبیعی

 

می خواهم ستاره ها را
از آسمان بچینم
و آنها را در راهی جمع کنم
که تو فردا کشف خواهی کرد

دلم می خواهد دانه ی شنی باشم
و لانه ام در میان بیابان
تا کنسرت خستگی ناپذیر
باد را بشنوم

دلم می خواهد امواج را
بیکدیگر پیوند دهم
ماهیگیران را همراهی کنم
شناگران را نوازش کنم

ابر سپیدی خواهم شد
در آسمان سنگین پرندگان دریایی
من به آرامی خواهم رفت
مروارید باران بر روی بال و پر...


(پاتریسیا گونو)

 

 

 

نوشته شده توسط مریم قدیانی(خیزران)



مثل درختان کاج

 

کدام همسفر ، کدام همراه ؟

به دیروزها می سپارم رؤیاهایم را

      و به راه می افتم از پی ِ سایه ام.

 

درختان ِ کاج

سربلند  و بی نیاز می زیند

         بر دامنه ی کوه های  بلند.

 

(یوهسوان چی)

 

 

نوشته شده توسط مریم قدیانی(خیزران)



 

اگر تو دوستدار منی ، کمکم کن تا از تو شفا یابم.

اگر می ‌دانستم که دوست داشتن این چنین  خطر ناک است

به تو دل نمی ‌بستم.

اگر می ‌دانستم که دریا عمیق است،شنا نمی کردم.

اگر پایانم را می ‌دانستم ، هرگز آغاز نمی ‌کردم.

دلتنگ توام پس به من بیاموز که دلتنگ تو نباشم.

به من بیاموز چگونه ریشه ‌های عشق تو را ، از عمق برکنم.

به من بیاموز چگونه اشک در کاسه ی چشم می‌ میرد.

به من بیاموز چگونه دل می ‌میرد و شور و شوق خودکشی می کند.

اگر تو پیامبری ، از این جادو رهایم کن

از این کفر.

دوست داشتن تو کفر است ، پس  پاکم گردان از این کفر.

اگر توان آن را داری ، از این دریا بیرونم بیاور

که من شنا کردن نمی دانم

من بی تجربه ام در دوست داشتن و قایقی ندارم

اگر دوستم می داری ، دستم را تو بگیر

که من از سر تا به پا عاشقم

در زیر آب نفس می‌ کشم

غرق می ‌شوم

غرق ...

 (نزار قبانی) 

نوشته شده توسط مریم قدیانی(خیزران)



 

                 

 

اهریمن در روز تولدتان جان سپرد

مبادا اکنون در آتش گام نهید

تا فرشته ای بیاید...

 (جبران خلیل جبران)

 

نوشته شده توسط مریم قدیانی(خیزران)



 

 دکتر شریعتی انسان ها را به چهار گروه دسته بندی می کند :

 

دسته اول

آنانی که وقتی هستند هستند، وقتی که نیستند هم نیستند.

عمده‌ی آدم‌ها. حضورشان مبتنی بر فیزیک است. تنها با لمس ابعاد جسمانی آن‌هاست که قابل فهم می‌شوند. بنابراین اینان تنها هویت جسمی دارند.

 

 دسته دوم

آنانی که وقتی هستند نیستند، وقتی که نیستند هم نیستند

مردگانی متحرک در جهان. خود فروختگانی که هویت شان را به ازای چیزی فانی واگذاشته‌اند. بی‌شخصیت‌اند و بی‌اعتبار. هرگز به چشم نمی‌آیند. مرده و زنده‌شان یکی است.

 

دسته سوم

آنانی که وقتی هستند هستند، وقتی که نیستند هم هستند

آدم‌های معتبر و با شخصیت. کسانی که در بودنشان سرشار از حضورند و در نبودنشان هم تاثیرشان را می‌گذارند. کسانی که همواره به خاطر ما می‌مانند. دوستشان داریم و برایشان ارزش و احترام قائلیم.

 

دسته چهارم

آنانی که وقتی هستند نیستند، وقتی که نیستند هم هستند

 شگفت‌انگیزترین آدم‌ها. در زمان بودشان چنان قدرتمند و با شکوه‌اند که ما نمی‌توانیم حضورشان را دریابیم، اما وقتی که از پیش ما می‌روند نرم نرم آهسته آهسته درک می‌کنیم. باز می‌شناسیم. می‌فهمیم که آنان چه بودند. چه می‌گفتند و چه می‌خواستند. ما همیشه عاشق این آدم‌ها هستیم. هزار حرف داریم برایشان. اما وقتی در برابرشان قرار می‌گیریم قفل بر زبانمان می‌زنند. اختیار از ما سلب می‌شود. سکوت می‌کنیم و غرقه در حضور آنان مست می‌شویم و درست در زمانی که می‌روند یادمان می‌آید که چه حرف‌ها داشتیم و نگفتیم. شاید تعداد این‌ها در زندگی هر کدام از ما به تعداد انگشتان دست هم نرسد.

   

نوشته شده توسط مریم قدیانی(خیزران)



نماز

          
          


                           شاخه ای گل در دست
                             شاعری قامت بست

                                 بعد با نام خدا
                         چند رکعت تن گل را بویید.

                                   (زنده یاد سیدحسن حسینی)

 




نوشته شده توسط مریم قدیانی(خیزران)



اسیر

 

شب
غرق در سکوتی دلتنگ !

گیسوان سیاهم، پیچیده
در اعتماد شکستهی طوفان
                                  
هاله‌ای از دود
بر چشم ابریِ آینه‌ام نشسته بود.


این سرزمین بیعاطفه
از آنِ عمودیان بیاصالتی بود 
                       که با گرز سنگین ظلمت
                       بر جمجمهی خستهی ذهن من می‌کوفتند


کسی مرا به خود نمی‌خواند
جز سایه‌ای عقیم از نقطه‌ای معدوم
که دره بود و
     رهایی بود و
           چراغ های مبهم مذموم !


آینه شکست ...
گونه هایم از سیلی محکم تعصب  
سرخ شد                                      
                         از بوی غربت پاییز
                                             سرشار !


دست بر آن معصومیت سوخته نهادم و
         
کنار درهی پرمخاطرهی سقوط ایستادم

      

         غرور حنجره شکست 
                            آسمان بارید 
                            خاک گرسنه
سیر شد ...


آسمان بارید
  همچنان بارید
     
من اما هنوز
در ناباوریِ باوری شبزده
                    سرگردانم و میدانم 

                                      دیگر در این سرزمین بیعاطفه
                                                    جایی برای ماندن من نیست .






 

 

نوشته شده توسط مریم قدیانی(خیزران)



مسافر خاک


راویان منحوس پاییز
 
خاطره می
سازند
کالبد زخمیِ فصل وداع را
          بر تن شاخه
های عور ...              



و خاک
فهم خاک

مورچگان آبستن را
حواله
ی جنازههای متورم!





ایمان آدمیان
بر ستون اوهامشان
               استوار است.

 




نوشته شده توسط مریم قدیانی(خیزران)



 

قناری تنهای ایوان ,

از غربت جاده های تنهایی می ترسد

 

او از صدای بلند سکوت

         در سکوت مرداب می ترسد

 

او از سرمای استخوان سوز سرزمین های سرد می ترسد

 

از حضور مصمم طوفان

         در تن درختان باکره می ترسد

 

او از صدای دلهره بار زوزه ی باد

            در پشت پنجره ها می ترسد

 

او از تنهایی می ترسد

       او از تنهایی می ترسد

 

اما او تنهاست !!!

       او تنهاست !!!

 

او شب های بارانی را دوست دارد                 

                          شب های بارانی را ...

 

وقتی که بال احساسش

             خیس خیس می شود

 

زمین را دوست دارد

وقتی که از صدای قطرات باران

                               لبریز است

 

عشق را دوست دارد

وقتی که سرخ سرخ است

 

               و غروب اولین شب پرواز را

                            غروب اولین شب پرواز را ...

 

 

نوشته شده توسط مریم قدیانی(خیزران)



نوستالژی


من کیستم
چه میکنم در این معبد متروک؟

تو کیستی
چه میکنی در این مخروبه‌ی مطرود؟


مرا از میان پیله‌ی تنیده 
 
                بر گِرد رویاهایم
                     جدا میسازی که چه؟

برای نواختن این حس خاکستری
           سازی دوباره میسازی که چه؟


من واژگانی ساده‌ام
ساده چون شعرهای کودکانه

                    تصویر پیچکی خسته
                         روی دیوار حیات خانه


برای سرودن من
دنبال واژه‌های ارغوانی مَگرد

روی تخته سیاه آرزوهایم
      دنبال نقش یک آشیانه مَگرد


      مرور کن مرا
        در آخرین شب پاییزی پرواز

             مرا
             با همان ساز قدیمیِ شکسته 
                                                  بنواز .

 

  

نوشته شده توسط مریم قدیانی(خیزران)













شب هاي دلتنگي
تار‌و‌ پود‌ خاطرات
پرسه در مه
يادگارهاي مستور


كي‌ شود بينم رخ ماه دلآراي تو را
كي‌ شود بينم رخ ماه دلآراي‌ تو را


عزيزانم

(زنده ‌ياد سيدحسن‌‌حسيني)
عبدالرحیم عبدالکریمی
نوشته‌های بیادماندنی
براي زن فردا...كرديا
سيدحسام فــروزان
سیدعلی‌ ‌میرافضلی
محمدرضــا تـرکـــی
سمانـه اسحاقـي
محسن اشتياقي
فرهنگ سرخوش
عبدالجبار كاكايي
محسن رضــوي
نورمـراد رضایـی
مرداب‌هاي نقره
مسعود بلوچـي
داستان عشق
علي‌ درويشـي
حسن یعقوبی
محمد سعيـدي
وحيد حسينـی
غريبستـــــــان
صادق رحماني
ريحانه فرامرزي
علیرضا خجـو
نسيـم كويـــر
مريم توفيقـي
مانيفســت
ب.مستعان
ويــــــــان
مـانيهــــا
شرقي
دومـــان
رماد
بانو
عــروض
مرد رند
رسپنــــا
سحــــوری
بابك فرهـود
آرد و كمانچه
فريبا يوسفي
مجيد كبيــري
ماه هفت شب
متولد ماه مهر
حسين تيموري
محراب عزيزي
از قطره تا دريــا
سجاد ورزنــده
خاطره‌ ی سبز
معجزه‌ي مريم
مهدي دسترنـج
آرش شفاعـــي
مشق شکستـه
دل‌خون دل‌نوشته
زهرا ابراهيم‌پـور
سكوت شكسته
سيداحمد نادمي
زمزمـه‌ي بي‌توجـه
محمدتقی بهنام‌فـر
علی‌ شفائی‌افتلتی
شمس‌الدين بختكي
محمد‌حسین ‌ولایـی
سميه حسيني‌زاده
مرتضـا دلاوری‌‌ ‌‌پـاريــزي
عیناً فیها تسمّی سلسبيلا